در کوی تو مستانه می افتم و می خیزم دلداره و دیوانه می افتم و می خیزم

من مست و پریشانم می نالم و می مویم سر هوش ز پیمانه می افتم و می خیزم

تا انکه تو را یابم می گردم و می جویم پس بر در ان خانه می افتم و می خیزم

چون شمع شب عاشق می سوزم و می سازم و می گریم از عشق چو پروانه می افتم و می خیزم

گر دست دهد روزی تا خاک رهت گردم در پای تو جانانه ما افتم و می خیزم

گفتی زجان برخیز در ملک عدم بنشین زیندوست که مستانه می افتم و می خیزم

من مست قدح نوشم از چشم تو مدهوشم سلانه به سلانه می افتم و می خیزم

دیوانه ی روحت من چون گرد به کویت من ای دلبر فرزانه می افتم و می خیزم

باز ای و گر نه می هستی ز کفم گیرد اینسان که به میخانه می افتم و می خیزم

کیمیا ی عــــــــــــــــشق

فدای هر دو چشمانت که نگاهی هم به ما کردی وجود خاکیم را با نگاهی ، کیمیا کردی

ندارم قابلت چیزی تن و جانم به قربانت همان جانی که خود با او نمی دانم چها کردی

رهایم کردی از عقل و از این وسواس و این غوغا شدم دیوا نه ی کویت

عجب شوری به پا کردی دو چشم خشکـــــسار من ، کز او اشکی نمی بارید

تو آن خشکیده را پیوند با آب بقا کردی عجب دردی به جانم بود و درمانش نمی جستم

فقط با یک نظر جانا تو دردم را دوا کردی چو کوه بیستون این سینه ی ما شد پر از فریاد

یقین دارم که قصری را تو در قلبم بنا کردی

نجویــــــــــــــد جان از آن قالـــــــــب جدایی

لبش می بوسم و در می کشـــــــــــــــــم می به آب زندگانی برده ام پی

نه رازش میتوانم گفت با کس نه کــــــــــــس را می توانم دید با وی

لــــــــــبش می بوسد و خون می خورد جام رخش میبیند و گل می کـــــند خوی

بده جــــــــــــــام می و از جم مکن یاد که می داند که جم کی بود و کی کی

بـــــــزن در پرده چــــــــنگ ای ماه مطرب رگش بخراش تا بخروشم از وی

گل از خــــــــــلوت به باغ آورد مسند بساط زهد همچون غنچه کن طی

چو چشمش مست مخمور مـــــــــــگذار بیاد لـــــــــــعلش ای ساقی بده می

نجوید جـــــــــــــــــان از آن قالب جدایی که باشد چو جامش در رگ و پی

لطــــــــــیف هست چنان برگ گل رخ زیــــــــبایش لطیفـــتر بــــــــود ازبرگ های غنچه

تنش کبــــــــــــــود می شود آن مرمر بلــــــــند اندام اگر که بوسه زنم در خیــــال بر بدنش

در ایـــــن جـــهان به چه او را همی کنم تشــــــبیه در لطافت و خــــوبی برد بر خـــویشـــــــتـنش

نیامدی که ببینی سـرشک چشم مرا، کنون بیا و ببین همچــــو شمــع سوخــــتنش

غرور من به مُلک سخن خدایی کرد دریـــــغ در طلب آشنایی با تو

وفا و عشق تو را چــــــــــــــون گدا ، گدایی کرد

  در قلم آورده ان قصه ی لعل لبت

بر نیامد از تمنای لبت کامم هنوز بر امید جام لعلت دُردی آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو تا چه خواهد شد درین سودا سر انجامم هنوز

ساقیا جــــــرعه ای زان آب آتشگون که من در میان پـــختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن میزنند هر لحظه تیغی بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب میرود چون سایه هر دم بر در بامم هنوز

نام من زنفست روزی بر لب جانان سَبِهو اهل دل را بوی جانان می آید از بامم هنوز

در ازل اوست ما را ساقی لعل لبت جرعه جامی که من به هوش آن جامم هنوز

ای که گفتی جان بده تا با شدت آرام جان جان بغمهایش سپردم نیست آرامم هنوز

برای تو می نویســـــــــم برای جوانــــــه هایت

برای قامت نازک خیال برای عشقی که در سینه ی تو می روید

برای تو می نویسم برای عشقم ، وجودم ، هستیم

برای سرو خانه ام که در زیر سایه اش به آرامش می نشینم

برای تو می نویسم برای چشم های روشنت

برای جهانی که از نگاه تو می شـــــــــکفد

و فردا که با نام تو از افق بر می آید

من برای توست که می نویسم