جـــــــان داروی حیــــــات زمین را که یافــتـــــــنــد
با هم به ســـــــــــوی خــــانه ی باران شتـــــــــافتنـــــــد
بانـــــــوی مهربان دســـــــت کرم گشود از تاج گیســوان بلندش ، هر انچه بود
در دانه ی صــــراوت و رحمـت نثار کرد
بر زخم های سخت زمین مـرحم نهاد همگـــام و همزمان
روح نسیــــــــم در بدن خاک می وزید ،
خورشیــــــــد ، جـــــــــان تازه در آن خســــــته می دمید
مـــــــــــوج یگانگی در هفتــه ای دوبــــــــاره زمین را
از سبـــــــزه و جوانه سراپا نگـــــــــار کرد