من قـصه گوی عـــــــشق تو تو بهتـــــــرین کـلامی قشنگــــــترین خــیالی که هر نفس باهامی

وقـــــــتی تو هـــــــستی کنارم آسمون آبی رنــــــــگِ میام به دیدن تـــــــو دنیا با تو قشنــــگه

بـــــرای دیدن تـــــو دست می گیرم فــــانوس ماه طــلسم راه رو میشــــکنم میگذرم از شب سیاه

به گــوش کوه ُ در ُ دشت اسمتـــــــو فریاد مـیـــزنم تا هر جا هستـی بشنوی که تــنها عاشقت منم

برای دیدن تـــو ثانیه ها رو میشمرم بـــــــرای دیدن تو من از یه دنــــیا دل می برم

برای دیدن تــــــــو هــزار بار میـــــــمیرم بــرای دیدن تو دوباره من جـــــــون میگیرم

بـــــرای دیدن تـــــو دست می گیرم فـــــانوس ماه طــــلسم راه رو میشــــکنم میگذرم از شب سیاه

واســـه دوباره دیدنـــت میشم گل اقاقیـــــاتا زیره پاهات بمیرم پرپر بشم تو جاده ها برای دیدن تو

برای دیدن تــــــو که شهســــــواره عشقـــی ثانیه ها رو میشمرم

بــرای دیدن تو من از یه دنـیا دل می برم

گفــــــتـــی برو

گفتــــی بــــرو گفتــــــــم به چــــــــشم این بــــــود کلام آخـــــــرین

گفتـــی خداحافظ تــــــــو، گفتـــــم همـــــین گفتــــــی همین. گــــــریه نکردم پـــــیش تو

با ایـــــــنکه پرپر مـــیزدم با خـــــــون دل از پــــــیش تــــــــورفـــــتم و باز نـــــــیومدم

بازی عـــــــشق تو رو جانانه بــــــاختم مثل بازنده ی خوب مـــردانه بــــــاختم

همــه ی ثروت من تحــــفه ی درویش نفسم بــــــود که به تـــــــو شاهانه باخـــتم

لبــــــخند آخرین من دروغ معـــــصومانه بود

بـــــرای پنهان کـــــردن داغ دل ویرانه بــــــــود من مات مات از بازی شطــرنج عشق می آمدم

شاه مهـــــره ی دل رفتـــه بـــــــود من لاف بردن می زدم من لاف بردن می زدم

قـــلعــــه ی دل اسب غــــرور لشـــــــکر تار و مار عــــــــشق

دادم به ناز رخ تــــــــــو این همه یادگــــــار عشق گفــــــتم بـــبــر هر چـــی که هست

رقیب جـــــلد چــیره دست گــــفتی تو مغــــــروری هـــــــنوز

با فتـــــــح این همـــــــه شکـــــــــــست

من از تو ثمـر یافتم تو چــــــون مرواریدی بر روی برکــــه ی احســــاس من افتادی

و زندگـــــی زان پس تمــــــــوج یافت از تو بالیـــــدم و شاعره شدم

تو رفتی

تمام مزارع پــــــر شد ار آفتابـــــــگردانهای خــــــــسته از افتاب

و دیگـــــر دلیلی نمــــــاند که پنجره به انـــــــتظار باز ماند من پنجـــره را بستم

و روزه ی نام تو را و یاد تـــــــو را گـــــــــرفتم در خـــــــــــــود فرو ریخـــــتم

و شعــــــــــرهای کبوتر وارم را با پـــــیامی بستــــــه به پاهایش

به خــــــــاطــــره ی مرداب پــــــیوند زدم

جهان را گذاشتم و یـــــــاد تو را بردم

اگر چه من به چشم تو،کمم ،قدیمیم ،گمم آتشفشان عشقم و دریای پرتلاطمم

ور عاشقی مجنونی است پس حس من دیوانگیست

لیـــــــــکن مـرا به نام دیـــــوانه راهش نـــــهند

گــــر عـــــشوه گر یار منست وقتی به چشمش بنــــــگرم

لیلی چـــه داند عـــــــشوه چیست تا عـــشق بر کارش نــهند

ور عــــــــشوه طنازی اوست پس یـــــار من عاشق کشست

لیــــــــکن مرا به پیکـــرم مقتـــول بر پایش نهـــــند

از بام هفت گنبد گــــــــردون گـــذشته است

گـــــــــردونه ی زمین را از اوج بنـــــــــگریم ؛ از اوج بنـــــــــگریم

ذرات دل به دشمنـــــــی و کینه داده را وز جـــــــــان و دل به جان و دل هم افتاده را

از اوج بنـــــــــگریم و ببـــــــینیم ؛در این فـــــــــضای لایتــــناهی

از ذره کمترانیم غــــــــرق هزار گـــــــــــونه تباهـــی !

از اوج بنــــــــــــــــــگریم و ببـــــــــــــــــینیم

آخـــــــر چرا به سینـه ی انسان دیگری

شمــشـــیر مـــی زنــیم