تنهایی  را دوست  می دارم

با  خویش  بیگانه ام  و در این  بیگانگی  به دنبال  تو  می گردم.

تنهایی  را دوست  می دارم و به آن  دلخوشم،

امّا  از سکوت  بی جهت  شب  می ترسم.

به دنبال آشیانه ای  می گردم، که در کنارش جویباری  باشد

و جنگلی  که  سکوتش  را فقط  صدای  جیرجیرکها  بشکند.

در جست و جوی  تو به رود  می رسم و به  سنگ های  هم نفس  با  رودخانه 

 که  دنیا  را به  بودن در کنار هم  معنا  میکنند  و باز از تنهایی  می ترسم.

 زیرا  تنها، زاده  نشده ام. تو  همیشه با من  بوده ای.

 می دانم از ازل در قلبم  جا  داشتی.

 و حالا  از تو  می خواهم  تا  مرا  در جست و جوی  عشق  خود  همراهی  کنی.

تو اوج  فریاد  من  در سکوت سرد  پاییزی،

 بیا و ببین  که  برای  من  همیشگی ترینی.

تقدیم به ماهی زیبای من ( سوگل )

هر دم

مرا  می بینی  و  هر دم  زیادت  می کنی  دردم          تو  را  می بینم  و  میلم  زیادت می شود هردم

به سامانم  نمی پرسی  نمی دانم  چه  سر  داری     به  درمانم  نمی کوشی ،  نمی دانی  مگر  دردم

نه راه است اینکه بگذاری مرا برخاک و برگردی                گذاری  آر و بازم  پرس  تا  خاک  رهت  گردم   

ندارم دستت از دامن، مگر در خاک و آن  دم  هم            که بر خاکم  روان  گردی، بگیرد  دامنت  گردم 

فرو  رفت از غم عشقت دمم، دم  می دهی تا کی       دمار از  من  بر آوردی ، نمی گویی  بر آوردم

شبی  دل  را  به تاریکی، ز زلفت باز می جستم          رخت  می دیدم  و جامی حلالی  باز می خوردم

کشیدم  در برت  ناگاه  و شد  در  تاب  گیسویت           نهادم  بر لبت  لب را و جان  و  دل  فدا  کردم

توخوش میباش باحافظ برو گو خصم جان می ده           چو گرمی ازتو میبینم چه باک از خصم دم سردم         

دو  کبوتر  در افق

دروازه های  طلایی  قلبم  را  به  رویت  می گشایم

و  تو  با اسبی  سفید  از آن سوی  ابرها  به  اینجا  می رسی.

 شاهزاده ی  رؤیاهایم  می شوی.

 دست  دلم  را می گیری  و  به باغ  آرزوها  می بری.

  گل عشق  را به  دستم   می دهی.

آسمان  لبخند  می زند.

 یکی  میشویم  و  به راه زندگی  قدم  می گذاریم. 

 هاله ای  از  نور  سفید  عشق، راهمان  را  روشن  می کند.

 ستاره ها  آواز  می خوانند،

دو  کبوتر  در افق  می چرخند  و حریری  از نور  طلایی  خورشید  را به  دستمان  می دهند،

 تا  در  کوره راه زندگی   گم  نشویم. و این  تصویر  کوچکی  از عشق  پاک ماست.

تقدیم به ماهی کوچولوم

بی کس بیماری  دل  است

بی کس بیماری  دل  است و تنهایی  التیام بخش  آن.

 و من  در این تنهایی  با  چشمانی  بارانی ، در شعله های  مهربان  نگاهت  می سوزم ،

در سخاوت  قلب  دریایی ات  غرق  می شوم و در تنهایی  خودم پژمرده  می گردم.

جانان  من، تو  بدان  من  به  آسمان، به  ماه  و  به  تمام  زیبایی ها  سوگند  یاد  کرده ام 

 که  هرگز  غروب  عشق  را  نظاره گر  نشوم.

من  با  سقوط  قطره ی  اشکم  بر  گونه های خیس  تنها یی، نام  زیبایت  را  زمزمه  می کنم.

سنگین ترین  غروب  من  لحظه ی  بی تو بودن  است

 و سکوت  تو  خاموش ترین  حجم  لحظه هایم.

و  من تو را  می سرایم، ای  سبزترین  دقایق  زندگی ام.