ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر تو ام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش شایدم بخشیده از اندوه پیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک هستیم ز آلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من آتشی در سایه مژگان من

ای ز گندمزار ها سرشارتر ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشیدها در هجوم ظلمت تردید ها

با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست هست اگر ‚ جز درد خوشبختیم نیست

ای دلتنگ من و این بار نور هایهوی زندگی در قعر گور ؟

ای دو چشمانت چمنزاران من داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن رفتن و بیهوده خود را کاستن

سرنهادن بر سیه دل سینه ها سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش ‚ نیش ماران یافتن زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها گمشدن در پهنه بازارها

آه ای با جان من آمیخته ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زرنشان آمده از دوردست آسمان

از تو تنهاییم خاموشی گرفت پیکرم بوی همآغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را آب تو بستر رگهایم را سیلاب تو

در جهانی این چنین سرد و سیاه با قدمهایت قدمهایم براه

ای به زیر پوستم پنهان شده همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم را از نوازش سوخته گونه هام از هرم خواهش سوخته

آه ای بیگانه با پیراهنم آشنای سبزه زاران تنم

آه ای روشن طلوع بی غروب آفتاب سرزمین های جنوب

آه آه ای از سحر شاداب تر از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این ‚ این خیرگیست چلچراغی در سکوت و تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم ‚ من نیستم حیف از آن عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم ای خطوط پیکرت پیراهنم

آه می خواهم که بشکافم ز هم شادیم یکدم بیالاید به غم

آه می خواهم که برخیزم ز جای همچو ابری اشک ریزم هایهای

این دل تنگ من و این دود عود ؟ در شبستان زخمه ها ی چنگ و رود ؟

این فضای خالی و پروازها ؟ این شب خاموش و این آوازها ؟

ای نگاهت لای لایی سحر بار گاهواره کودکان بی قرار

رفته تا اعماق دنیا های من ای مرا با شعور شعر آمیخته این همه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی لا جرم شعرم به آتش سوختی