خورشـــــید تار و پود زمــــین را نگاه کــرد قلبی شکسته دید که دیگر نمی تپید
تنــــــها ، بـــــرهنه ، یـــــــــــــخ زده ، پژمرده ، ســـــــــــوخته
چــــــــــــــشمی به سقف دوخــــــته بـــــــی برگ بی نوا
کــــــــــــز حمله و هجـــــــوم بلا درد می کشــــــــــید
آنــــــــــگونه ناتوان، که مسیـــــــــــحا به زیر لب نالــــــــید ، آه کرد
در گـــــــــــوش باد گفت : تا ما چهار گوهر هســـــــــــــــــتی ،
دستــــــــــی به دســــــــــت هم نسپــــــــــــاریم راهی به کوی چاره نداریــــــــم
