من از تو ثمـر یافتم تو چــــــون مرواریدی بر روی برکــــه ی احســــاس من افتادی
و زندگـــــی زان پس تمــــــــوج یافت از تو بالیـــــدم و شاعره شدم
تو رفتی
تمام مزارع پــــــر شد ار آفتابـــــــگردانهای خــــــــسته از افتاب
و دیگـــــر دلیلی نمــــــاند که پنجره به انـــــــتظار باز ماند من پنجـــره را بستم
و روزه ی نام تو را و یاد تـــــــو را گـــــــــرفتم در خـــــــــــــود فرو ریخـــــتم
و شعــــــــــرهای کبوتر وارم را با پـــــیامی بستــــــه به پاهایش
به خــــــــاطــــره ی مرداب پــــــیوند زدم
جهان را گذاشتم و یـــــــاد تو را بردم
نوشته شده توسط
پویا - یکشنبه 18 بهمن ماه سال 1383
