با امیدی گرم و شادی بخش

با امیدی گرم و شادی بخش ، با نگاهی مست و رویایی

دخترک افسانه می خواند ، نیمه شب در کنج تنهایی:

بی گمان روزی ز راهی دور ، می رسد شهزاده ای مغرور

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر ، ضربه ی سم ستور بادپیمایش

می درخشد شعله ی خورشید ، بر فراز تاج زیبایش.

تار و پود جامه اش از زر ، سینه اش پنهان به زیر رشته هایی از در و گوهر

می کشاند هر زمان همراه خود سویی ، باد...پرهای کلاهش را

یا بر ان پیشانی روشن ، حلقه ی موی سیاهش را.

مردمان در گوش هم اهسته می گویند ، "آه... او با این غرور و شوکت"

"در جهان یکتاست" ، "بی گمان شهزاده ای والاست"

دخترکان سر می کشند از پشت روزن ها ، گونه هاشان اتشین از شرم این دیدار

سینه ها لرزان و پر غوغا ، در تپش از شوق یک پندار

"شاید او خواهان من باشد" ، لیک گویی دیده ی شهزاده­ی زیبا

دیده­ی مشتاق انان را نمی­بیند ، او از این گلزار عطر آگین

برگ سبزی هم نمی­چیند ، همچنان آرام و بی تشویش

می­رود شادان به راه خویش ، می­خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه­ی سم ستور بادپیمایش ، مقصد او...خانه­ی دلدار زیبایش

مردمان از یکدگر اهسته می­پرسند ، "کیست پس این دختر خوشبخت ؟

"ناگهان در خانه می­پیچد صدای در ، سوی در گویی ز شادی می گشایم پر

اوست ... آری ... اوست ، "آه ای شهزاده ای محبوب رؤیایی

نیمه شبها خواب می­دیدم که می­آیی"

زیر لب چون کودکی آهسته می­خندد ، با نگاهی گرم و شوق­آلود

بر نگاهم راه می­بندد ، ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهرزیبایی

ای نگاهت باده­ای در جام مینایی ، آه بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله­ی خوشرنگ صحرایی

ره بسی دور است ، لیک در پایان این ره...قصر پر نور است

می­نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش ، می­خزم در سایه­ی آن سینه و آغوش

می­شوم مدهوش.

باز هم آرام و بی تشویش ، می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه ی سم ستور بادپیمایش ، می درخشد شعله ی خورشید

بر فراز تاج زیبایش ، می­کشم همراه اوزین شهر غمگین رخت.

مردمان با دیده­ی حیران ، زیر لب آهسته می­گویند

دختر خوشبخت ! . . .

نوشته شده توسط ماهی جونم